Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

μια περίεργη εβδομάδα....

η εβδομάδα που πέρασε ήταν μια περίεργη εβδομάδα. αν κ ήταν συνέχεια ημερών αργίας, αν κ η Δευτέρα της ξημέρωσε γιορτινή για εμένα (λόγω ονομαστικής εορτής), αν κ η Τρίτη της ήταν μέρα άδειας, μετά κύλησε αρκετά περίεργα κ ''στενάχωρα''.... για την ακρίβεια με περιτριγύριζε ένα αίσθημα στενοχώριας κ ακατανόητης θα έλεγα απογοήτευσης...

δεν είμαι σίγουρη για ποιο λόγο, αλλά πιστεύω όπως σε πολλούς από εμάς που ζούμε καθημερινά με τα γνωστά πλέον άγχη, υπάρχουν στιγμές που με πιάνει μια περίεργη κ χωρίς ακριβή προέλευση απογοήτευση.... υπάρχουν μέρες που αισθάνομαι ότι τίποτα δεν πηγαίνει καλά ή όπως θα έπρεπε ή καλύτερα όπως θα ήθελα να είναι.... υπάρχουν μέρες που μου φταίει το ξερό μου το κεφάλι, οι επιλογές, οι αποφάσεις που πήρα κάποια δεδομένη στιγμή στη ζωή μου, οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου, ο τρόπος που τους αντιμετώπισα, ο τρόπος που με αντιμετώπισαν, οι πράξεις μου, τα λόγια που είπα κ κυρίως αυτά που δεν είπα....

κ όλα αυτά ξεκίνησαν την ημέρα της γιορτής μου. γιατί αυτή τη μέρα πάντα σε θυμούνται φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, άνθρωποι που υπάρχουν ή κ όχι στη ζωή σου. κ μερικές φορές αυτοί που πια έχουν μείνει κάπου πίσω, αυτοί είναι που σου δημιουργούν αυτό το αίσθημα του να αρχίσεις να αναρωτιέσαι γιατί τους άφησες ή σε άφησαν, γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα, γιατί χωρίσατε, γιατί δεν προσπαθήσατε, γιατί δεν ήσουν αρκετή για αυτούς ή αυτοί για εσένα....

κ μετά έφτασα στο σημείο να αρχίσω να αναρωτιέμαι αν πήρα σωστές αποφάσεις, γιατί βρίσκομαι στη θέση που είμαι τώρα, αν θα μπορούσα με κάποιον τρόπο να είχα αλλάξει την έκβαση κάποιων καταστάσεων, αν θα έπρεπε να είχα φερθεί διαφορετικά, ίσως πιο γλυκά ίσως πιο σκληρά σε κάποιους ανθρώπους σε δεδομένες στιγμές, αν θα μπορούσα να δώσω περισσότερα σε κάποιες σχέσεις μου φιλικές κ ερωτικές ώστε να μην καταλήξουν όπως κατέληξαν, αν, αν, αν.....

τι κ αν??? τελικά τι σημασία έχει το ''αν''??? θα σας πω εγώ : ΚΑΜΙΑ....

ότι κ αν λέμε τώρα αυτό που έγινε δεν αλλάζει. αυτό όμως που αλλάζει είναι η οπτική μας απέναντι σε ότι συμβαίνει στη ζωή μας, σε ότι κ σε όποιον βρίσκεται στο δρόμο μας... είναι ο τρόπος που πλέον επιλέγουμε να αντιμετωπίσουμε ανθρώπους κ καταστάσεις, ο τρόπος που σκεφτόμαστε κ παίρνουμε τις αποφάσεις μας... ίσως δύσκολο μερικές φορές, γιατί ο χαρακτήρας, η νοοτροπία του ανθρώπου δύσκολα αλλάζουν... αλλά αν σκεφτούμε πόσο διαφορετικοί, πόσο ευτυχισμένοι, ήρεμοι, συνειδητοποιημένοι κ ικανοποιημένοι θα είμαστε με τη ζωή μας, πόσο θα απολαμβάνουμε τις μέρες μας, τότε σίγουρα θα μετατρέψουμε τη δυσκολία της αλλαγής μας σε μια συνεχή προσπάθεια για έναν καλύτερο άνθρωπο... τον εαυτό μας.....

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Need You Now.....



I know we are going crazy, but I need you now.....
I know we are running, but I need you now.....
to fight somehow.....

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

οι 3 πιο δύσκολες λέξεις

γνώριζες ότι οι 3 πιο δύσκολες λέξεις που μπορεί να πει κάποιος είναι : Σ'Αγαπώ, Συγγνώμη και Βοήθησε με....


τα άτομα που τις λένε είναι αυτοί που πραγματικά το χρειάζονται κ αισθάνονται, είναι αυτοί που περισσόστερο πρέπει να εκτιμάς, γιατί τις έχουν πει.....


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Ολλανδία

αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο επόμενος προορισμός μου στο εξωτερικό θέλω να είναι η Ολλανδία...... μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πιο όμορφο από απέραντα λιβάδια με τουλίπες?? με άπειρες πολύχρωμες τουλίπες???? απλά τέλειο......


http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=74934&catid=21

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

αλήθεια....

η αλήθεια βρίσκεται σε μια έκφραση που είχα ακούσει παλιά: ΄΄ανάμεσα τους υπήρχε συναισθηματική συγγένεια ή συναισθηματική εγγύτητα....΄΄ όσο για τη συναισθηματική συγγένεια, αν αυτό σημαίνει γέλια κ συντροφικότητα κ να μένεις σιωπηλός δίχως να νοιώθεις άβολα....... ναι, υπάρχει συγγένεια..... ναι αυτό είναι συναισθηματική εγγύτητα......

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

power of feelings.....

πόσο εύκολο είναι τελικά να μετατρέψουμε σε λέξεις τα αισθήματα μας?? πόσο εύκολα ξεστομίζουμε λέξεις που συνήθως δεν έχουμε σκεφτεί καλά? πόσο εύκολο είναι για ορισμένους ανθρώπους να λένε πολλά κ ουσιαστικά να μην εννοούν τα περισσότερα από αυτά? μάλλον αρκετά.... για κάποιους....


πόσες φορές δεν έχεις βρεθεί μπροστά σε κάποιον που λέει πολλά για τον εαυτό του, για εσένα, για τους δυο σας, για το τι αισθάνεται για εσένα... αλλά παρατηρώντας τη στάση κ τις πράξεις του συνειδητοποιείς ότι τελικά είναι μόνο λόγια.... λόγια κ καθόλου πράξεις....


στην μέχρι τώρα ΄΄ερωτική μου ζωή΄΄ βρέθηκα 2-3 φορές στη δύσκολη, περίεργη κ ακατανόητη θέση να ακούσω από τον άνθρωπο που εκείνο το διάστημα ήταν δίπλα μου, (στις αρχές ή όχι, για λίγο ή για πολλή δεν έχει τόση σημασία) πόσο καλή, σπουδαία, φιλότιμη, ευχάριστη κοπέλα είμαι κ πόσο σημαντική ήμουν για αυτόν.... πόσο χαιρόταν που με είχε στη ζωή του, που μιλούσαμε, που περνούσαμε χρόνο μαζί. Οκ, δεκτό. Όμορφο, ευχάριστο, πλούσιο συναίσθημα..... σαφώς πολύ ευχάριστο κ για εμένα που το άκουγα από κάποιον που θεωρούσα ΄΄άνθρωπό΄΄ μου.....


αλλά οι πράξεις γιατί δεν συμβαδίζουν με τα λόγια? Γιατί ξαφνικά τα τόσα καλά λόγια, ξεχνιούνται, ξεθωριάζουν? γιατί τα αισθήματα αυτά παύουν να υπάρχουν κ ως δια μαγείας ναι μεν έχεις όλα τα παραπάνω, αλλά προφανώς, όχι τόσο ώστε να παραμείνεις στη ζωή αυτού του ανθρώπου, όχι τόσο ώστε να συνεχίσει να βλέπει αυτά τα χαρακτηριστικά σε εσένα? Κ αφού πλέον δεν θεωρεί ότι υπάρχει αυτό που σας ενώνει κ μπορεί να σας κάνει να προχωρήσετε παρακάτω, γιατί συνεχίζει να σου λέει πόσο καλή κ σπουδαία είσαι??? Γιατί με την πρώτη ευκαιρία τονίζει πόσο χαίρεται που παραμένετε φίλοι, που σε έχει στη ζωή του, που βρεθήκατε ξαφνικά μετά από καιρό (γιατί, ναι βέβαια αλίμονο, τόσο καιρό σε σκεφτόταν κ θα ήθελε να σε δει κ να σου μιλήσει...) αλλά μόνο σκέψη, καμία κίνηση....


μα καλά είναι δυνατόν? Είναι δυνατόν να είναι αληθινά αυτά τα λόγια, αυτός ο τρόπος έκφρασης? Ναι, θα μου πεις είναι γιατί όχι? Γιατί να ΄΄τσακωθείς΄΄ κ να χαθείς με κάποιον άνθρωπο που ναι μεν τώρα δεν υπάρχει η έλξη κ ο έρωτας που ίσως κάποτε σας ένωνε, αλλά μπορεί να δημιουργηθεί μια ουσιαστική φιλία? Γιατί να διαγραφεί εύκολα κ για πάντα ο χρόνος που περάσατε μαζί κ να ξεγράψεις τα όσα μοιραστήκατε? Όλα αυτά τα δέχομαι κ μάλιστα μπορώ να πω ότι τα υποστηρίζω κιόλας. Άλλωστε πως θα μπορούσα να κάνω το αντίθετο όταν ήδη τώρα βιώνω μια ανάλογη περίπτωση. Φίλοι με κάποιον που κάποια στιγμή έστω κ για μικρό χρονικό διάστημα υπήρξαμε κάτι παραπάνω. Κ τώρα είμαστε αυτό που λέμε ΄΄κολλητοί΄΄ αλλά με την ουσιαστική σημασία της λέξης. Κάτι που ζω έντονα, απολαμβάνω κ χαίρομαι απίστευτα. Αλλά αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι να γυρίσει κάποια στιγμή αυτός ο άνθρωπος κ να μου πει όλα αυτά που θα έπρεπε να μου λέει ο έρωτας του για εμένα. Γιατί τώρα καλέ μου δεν είμαστε ζευγάρι, δεν είμαστε ΄΄ο άνθρωπος σου΄΄, είμαστε φίλοι κ σαν φίλοι τα αισθήματα μας είναι διαφορετικά. Σαφώς πολύ-πολύ δυνατά, ουσιαστικά κ όμορφα αλλά διαφορετικά… κ μην μου τα μπερδεύεις.....


όλες αυτές οι σκέψεις μου προέκυψαν από την επανεμφάνιση ενός ανθρώπου που πριν 2 χρόνια για κάποιο διάστημα είχαμε κάτι… κόψαμε επαφές με κάπως περίεργο κ λίγο άσχημο τρόπο. Από τότε μιλάμε 2 φορές το χρόνο (την ημέρα της γιορτής μας κ με δική του πρωτοβουλία). Κ ξαφνικά έρχεται (κ πάλι ενόψει της γιορτής μου) να με βομβαρδίσει με μηνύματα του στυλ : τι κάνεις, πως περνάς, που βρίσκεσαι κ στο τέλος μετά από μια πολυάριθμη μηνυματική συζήτηση να μου ξεφουρνίσει ότι με σκέφτεται συχνά, δεν με έχει ξεχάσει κ δεν πρόκειται…… μα έλεος!!!!! Είναι δυνατόν να λέγονται αυτά τα πράγματα κ ακόμα χειρότερα να γίνονται πιστευτά από αυτούς που τα λένε (αυτό είναι το χειρότερο, ότι τα υποστηρίζουν 100%) κ πολύ περισσότερο από αυτόν που τα ακούει? Δηλ τώρα εγώ ή όποιος (άντρας ή γυναίκα) βρεθεί σε μια ανάλογη θέση θα πρέπει να πετάξουμε από τη χαρά μας που έχουμε ΄΄στιγματίσει΄΄ τη ζωή ενός άλλοτε κοντινού μας ανθρώπου?? Όχι καλοί μου φίλοι, πλέον αυτές οι αποκαλύψεις μου μοιάζουν γελοίες, αστείες κ ειρωνικές….. Κ θυμώνω πολύ με αυτόν που τα λέει, που πιστεύει ότι κάποιοι άνθρωποι είναι αρκετά χαζοί ώστε να βασισθούν σε αυτά τα λόγια κ εν τέλει (ευτυχώς παλιά) θυμώνω με τον εαυτό μου που τον πιάνω να τα πιστέυει……


Κ τελικά θα καταλήξω στην εξής απορία/άποψη/πιστεύω/γνώση : ΄΄τα λόγια πρέπει πάντα να συνοδεύονται από πράξεις? Πρέπει πάντα να δικαιολογούνται με πράξεις? Όχι βέβαια, η φιλία, η συμπάθεια, η αγάπη εκφράζονται με πολλούς τρόπους, με πάρα πολλούς κ είναι στο χέρι μας να μπορούμε να τους αντιληφθούμε, αποκρυπτογραφήσουμε κ κατανοήσουμε......΄΄

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Power of Words Movie

Power of Words Movie: "This 2-minute short film illustrates the power of words to radically change your message and your effect upon the world. Watch it, love it, and SHARE it... Your friends and family will thank you for it!"

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

απλά μην κάνεις τίποτα.....


καλημέρα. βροχερή καλημέρα μιας κρύας Κυριακής
μα τι καιρός είναι αυτός?? που είναι ο ήλιος?
πρέπει να πω την αλήθεια: δεν μου αρέσει αυτή η αλλαγή του καιρού, καθόλου όμως ... εγώ είμαι παιδί του ήλιου, της ζέστης, της θάλασσας, της βόλτας στην ηλιόλουστη Αθήνα. μου αρέσει να ξυπνάω το πρωί από τις ηλιαχτίδες που εισβάλλουν στο χώρο μου, να κάθομαι στον καναπέ κ να χαζεύω τη φωτεινή πόλη, να πλημμυρίζει το σπίτι φως..... κ σήμερα τι απ'όλα αύτα απολαμβάνω??? τίποτα..... μουντός καιρός, συννεφιά, ψιλόβροχο, αέρας κ μια διάθεση να μην ξεμυτήσεις ούτε λεπτό από το σπίτι, να μείνεις μέσα, να χαλαρώσεις, να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου για τη νέα εβδομάδα, να μην κάνεις τίποτα. γιατί σήμερα τα πάντα φαντάζουν βαριά, δύσκολα κ κάπως γκρίζα.....

welcome back isiada

μετά από πολύ καιρό θυμήθηκα ότι κάπου έχω ξεκινήσει ένα blog , ότι κάποια στιγμή έγραψα την άποψη μου για κάποιο θέμα. μόνο που για κάποιο λόγο το άφησα... το άφησα να γίνει παρελθόν....
κ ξαφνικά σκέφτηκα ''γιατί όχι πάλι, γιατί να μην ξεκινήσω πάλι να λέω ότι σκέφτομαι, ότι με απασχολεί, να σχολιάζω την καθημερινότητα? γιατί τα παράτησα για τόσο καιρό?'' γιατί? μα προφανώς γιατί έπεσα στην παγίδα που πιστεύω έχουν πέσει οι περισσότεροι από εμάς.... όλο το ανέβαλα, όλο κάτι άλλο είχα να κάνω, όλο προτιμούσα να ασχοληθώ με το facebook(!) να μιλήσω με τους εκεί ''φίλους'' μου...
έτσι λοιπόν, με μια απόφαση της στιγμής, ένα παραδόξως, κ δυστυχώς για εμένα, κρύο βράδυ Σαββάτου, πήρα το laptop αγκαλιά, ανέσυρα από τη μνήμη μου το ''όνομα'' μου, προσπάθησα (κ τα κατάφερα) να θυμηθώ τον κωδικό μου κ να μαι εδώ, να γράφω έναν πρόλογο ή μάλλον ένα καλοσώρισμα...... καλοσώρισμα μου στην ενεργό δράση..... μόνο που αυτή τη φορά θα δώσω υπόσχεση στον εαυτό μου να μην αφήσω να περάσει πάλι καιρός μέχρι την επόμενη ανάρτηση μου..... αντιθέτως θα ανανεώνω διαρκώς το ραντεβού μου με το blog για να γράφω σκέψεις, σχόλια, αποφάσεις, συμπεράσματα, απογοητεύσεις, κατορθώματα μου...... να γράφω, ότι κ αν είναι αυτό..... να γράφω....
welcome back