οι φιλίες που δημιουργούμε οι άνθρωποι μπορεί να είναι τόσο ιδιαίτερες, σημαντικές, μοναδικές, παντοτινές, ειλικρινείς, δύσκολες... ο λόγος που ξεκινάει μια φιλία, το που βασίζεται, πως εξελίσσεται, τι ζητάει, που αποσκοπεί; ένα μυστήριο..... μια φιλία μεταξύ άνδρα-γυναίκας; τώρα μάλιστα... αυτό κ αν δεν είναι ΤΟ μυστήριο... υπάρχει, μπορεί να σταθεί, μπορεί να είναι πραγματική, ανιδιοτελής, να μην υπάρξει για μια στιγμή ο ερωτισμός; δύσκολη ερώτηση, πολύπλοκη απάντηση.
κάποτε θα έλεγα ναι, τώρα ξέρω πως όχι. από προσωπική εμπειρία. κάποτε υπήρξε για εμένα η απόλυτη φιλία με έναν άνδρα. γιατί απόλυτη; γιατί μεταξύ μας υπήρχε πλήρης κατανόηση, επαφή, κοινή νοοτροπία, λογική, σκέψεις, θέλω. ναι, υπήρχαν όλα αυτά. αν είχαμε κ την κατάλληλη χημεία θα έλεγα ότι ήταν 'ο άνθρωπος μου', αυτός που με καταλάβαινε, που ήταν πάντα δίπλα μου, που συζητούσαμε τα πάντα, που ήμασταν κάθε μέρα μαζί, που είχαμε περπατήσει όλη την Αθήνα, που είχαμε ταξιδέψει, που είχαμε γελάσει, που είχαμε ζήσει ώρες κ στιγμές απίστευτες, μοναδικές. κ ήταν 'ο άνθρωπος μου' αλλά ήταν μόνο για εμένα, εγώ δεν ήμουν για αυτόν. κ εκεί λοιπόν κάτι άλλαξε, για εμένα, όχι για αυτόν. γιατί τότε ήταν που κατάλαβα ότι μάλλον δεν μπορεί να υπάρξει απλή, αγνή φιλία, μεταξύ άνδρα-γυναίκας. κάποιος από τους 2 θα το χαλάσει, με την έννοια ότι θα το δει αλλιώς, δεν θα αντέξει την άρνηση, την απόρριψη του έρωτα, την αδιαφορία τη στιγμή που θα ζητάει την απόλυτη προσοχή, δεν θα αντέξει να δει το τρίτο πρόσωπο να εισβάλει στη δική τους μοναδική σχέση κ να διεκδικεί τον έρωτα του....
αλλά η απλή φιλία με έναν άνδρα μπορεί να κρατήσει για πάντα, να είναι πολύ σημαντική κ πολύ πιο σταθερή από μια αντίστοιχη με μια γυναίκα. πιστεύω ότι οι άνδρες όταν βλέπουν μια γυναίκα αποκλειστικά κ μόνο σαν φίλη, την κατανοούν πλήρως, τη δέχονται κ την αντέχουν όπως είναι, τη συμβουλεύουν, κ τη συμβουλεύονται, την αγαπούν πολύ περισσότερο.... δεν είναι περίεργο; ναι, είναι αλλά είναι κ η αλήθεια. έτσι τουλάχιστον έχω καταλάβει εγώ μετά από την 'φιλία' μου με έναν άνδρα ο οποίος όταν ήμασταν οι απλοί, καλοί φίλοι ήταν υπόδειγμα κ αυτό που κάθε άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα, θα ζητούσε από έναν πραγματικό φίλο. όταν υποψιάστηκε ότι έχει μπει το ζιζάνιο του έρωτα μέσα μου, μεταλλάχθηκε σε αυτό που εμείς οι γυναίκες εύκολα προσδίδουμε στους άνδρες, αδιάφορο κ απόμακρο....
δεν σκοπεύω να είμαι κατηγορηματική ότι δεν υφίσταται κ δεν μπορεί μια τέτοια φιλία να σταθεί στην καθημερινότητά μας. αντιθέτως, θα πω ότι ίσως τις πιο σημαντικές, ολοκληρωμένες κ ενδιαφέρουσες συζητήσεις τις έχω κάνει με άνδρες. αυτό που πρέπει όλοι μας να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι όλου του είδους οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι μοναδικές, ιδιαίτερες κ σημαντικές. όλες πρέπει κ οφείλουμε να προσπαθούμε να τις διαφυλάσσουμε, να τις στηρίζουμε κ να τις τροφοδοτούμε, με ενδιαφέρον, ειλικρίνεια, συνεχή παρουσία κ κυρίως αγάπη.... κ για όλες θα πρέπει να ξέρουμε πότε είναι η στιγμή να δώσουμε περισσότερα ή να τις 'αφήσουμε'.....

μια αίσθηση απελπισίας με κατακλύζει.... αισθάνομαι ότι δεν έχω από που να πιαστώ, από που να πάρω δύναμη, ότι δεν υπάρχει κάποιος να μου απλώσει το χέρι, να του δώσω το δικό μου, να με στηρίξει, να τον στηρίξω, να κάνουμε ένα βήμα μπροστά.... αισθάνομαι μουδιασμένη, αγχωμένη, με την ψυχραιμία μου να με εγκαταλείπει....
βλέπω ότι δεν υπάρχει πια τίποτα στην καθημερινότητά μας που να μας δίνει την ώθηση να χαμογελάσουμε. δεν υπάρχει η προσωπική ευτυχία, η επαγγελματική σταθερότητα, η κατανόηση μεταξύ φίλων, η διάθεση να κάνουμε διαφορετικά πράγματα, να μαζευτούμε στα σπίτια με φίλους, να γελάσουμε, να ταξιδέψουμε, να οργανώσουμε το οτιδήποτε για αύριο, δεν υπάρχει πλέον η έννοια του ''προγραμματίζω να....'' κ ακόμα χειρότερα δεν υπάρχει η διάθεση, να ονειρευτούμε, να ερωτευτούμε, να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο, κάτι που ουσιαστικά θα έπρεπε να μας δίνει τη δύναμη να κοιτάμε το μέλλον με αισιοδοξία, που θα μας κρατούσε χαμογελαστούς κάθε μέρα, που θα μας έκανε να θέλουμε να επιστρέψουμε στην ασφάλεια του σπιτιού μας, στην ασφάλεια μιας αγκαλιάς που θα μας βοηθούσε να ξεχάσουμε τη μέρα που περάσαμε, αυτά που είδαμε, ή ακούσαμε, που θα μας έσβηνε την απελπισία κ τη θλίψη από το πρόσωπο μας...
κ είμαι σίγουρη ότι κανένας μας δεν έχει σκεφτεί πόσο άσχημο είναι αυτό. πόσο άδικο κ σκληρό για τον εαυτό μας να φοβόμαστε να αγαπήσουμε, να πιστέψουμε ότι το μπορούμε, να μην αφήνουμε τον εαυτό μας να ονειρευτεί....

επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως......

επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως...... τα λάθη μας συμπεριλαμβάνονται? η επανάληψη τους μας βοηθάει, μας συναιτεί, μας κάνει πιο σοφούς κ πιο έξυπνους ώστε να μην τα ξανακάνουμε? μπα, δε νομίζω... κ δεν μιλάω μόνο από προσωπική πείρα, αλλά βασιζόμενη σε συζητήσεις με φίλους.
ξέρεις τι είναι να βλέπεις το λάθος, το παράλογο κ να μένεις? να βλέπεις την απογοήτευση, τη στενοχώρια να σε φλερτάρουν επικίνδυνα κ να στέκεσαι ακίνητη? να μην κάνεις, ένα διαφορετικό αυτή τη φορά, βήμα να αποφύγεις την ''καταστροφή''? ναι, ξέρω θα απαντήσουν οι περισσότεροι. αλλά μένω κ υπομένω, κ τρώω πάλι το πιάνο στο κεφάλι, κ περνάω πάλι τη στενοχώρια μόνος κ μένω σπίτι κλεισμένος περιμένοντας την αλλαγή, κ κλαίω κ πάλι μόνος, κ μιλάω πάλι μόνος κ αναρωτιέμαι για άλλη μια φορά που έφταιξα, που ήμουν λάθος, που δεν αντέδρασα σωστά, που δεν μίλησα, που δεν απαίτησα, που συγχώρεσα κακώς, που αφέθηκα ενώ δεν έπρεπε.....
αυτό που πλεόν δεν αντέχω είναι η ζητιανά. δεν μπορώ άλλο να ζητιανεύω τη φιλία, το ενδιαφέρον, τη συμπαράσταση, την κουβέντα, τον έρωτα..... τίποτα από όλα αυτά. τα απαιτώ. όμως όχι με την αυταρχική έννοια που ίσως διαφαίνεται σε αυτή την κουβέντα. τα απαιτώ γιατί ξέρω ποια είμαι, τι προσφέρω στους δικούς μου ανθρώπους, τι μπορώ να κάνω για αυτούς, πως μπορώ να σταθώ δίπλα τους, πως θα είμαι πάντα εκεί όταν μου το ζητήσουν κ όταν θα το καταλάβω χωρίς να το ζητήσουν. αυτό απαιτώ κ από αυτούς. κ στενοχωριέμαι όταν δεν το λαμβάνω, όταν πρέπει να το επισημάνω, όταν συνήθως είμαι εγώ αυτή που θα κάνω το πρώτο βήμα, που θα τους πιάσω το χέρι κ θα τους πω ''ε, σε χρειάζομαι σήμερα, θέλω την παρέα σου, το λόγια σου, την παρηγοριά σου, το γέλιο σου....'' έχει νόημα έτσι, αξίζει τότε η παρηγοριά, η ανακούφιση που ίσως για λίγο θα αισθανθείς? νομίζω πως όχι. όταν ζητιανεύεις την ανακούφιση δεν έχει την ίδια αξία, κρατάει πολύ λιγότερο, κ τελικά σου μένει μια ελαφρά πικρία ότι εσύ την ''εκβίασες'', ότι ο άλλος δεν αντιλαμβάνεται αμέσως πότε είσαι κάπως, πότε είσαι αλλού, πότε τον χρειάζεσαι.
ίδιες σκέψεις, ίδιες απορίες, ίδια λόγια, ίδιες συζητήσεις, ίδια συμπεράσματα, ίδια απόφαση ότι την επόμενη φορά θα είμαι πιο δυνατή κ θα φύγω αμέσως μόλις δω ότι δεν μπορώ να βασιστώ, ίδια σιγουριά ότι δεν θα στενοχωρηθώ ξανά για κανέναν που δεν αξίζει να έχω στη ζωή μου. στη ζωή μου όπως εγώ την έχω οργανώσει, με τα κριτήρια που εγώ έχω θέσει, με τις ''απαιτήσεις'' που έχω από τους άλλους στηριζόμενη σε ότι αμοιβαία μπορώ να προσφέρω. ναι, αυτή είναι η ζωή μου, αυτές είναι οι ανάγκες, οι επιθυμίες, τα θέλω, οι αδυναμίες, τα ελαττώματα, τα καλά μου, οι στενοχώριες, οι απογοητεύσεις, η ειλικρίνεια, η μουντζουφλιά μου...... αυτά είναι κ αυτά θέλω οι άνθρωποι που είναι δίπλα μου, που δείχνουν ότι με καταλαβαίνουν, που με ξέρουν, που επίσης με θέλουν στη ζωή τους, να εκτιμούν κ να δέχονται....
αυτό που δεν θέλω κ δεν ανέχομαι πλέον είναι οι άνθρωποι αυτοί, που βέβαια εγώ έχω επιλέξει να με περιτριγυρίζουν, να μου γυρνάνε την πλάτη, να με αφήνουν ξεκρέμαστη, να μην μου μιλάνε, να με θεωρούν βάρος. αυτό με διαλύει. κ προτιμώ να μου το πουν ευθέως, παρά να απομακρυνθούν σιγά-σιγά κ να με αφήσουν με την απορία κ την πίκρα... άλλωστε αυτοί είναι οι πραγματικοί φίλοι, αυτοί που σου λένε τα πάντα, τα καλά κ κυρίως τα άσχημα. αυτοί είναι.......

a song to say goodbye..... goodbye σε όλα, σε ότι μας στενοχωρεί, μας αγχώνει, μας πιέζει, μας λυπεί, μας ρίχνει, μας κάνει να αλλάζουμε τα πιστεύω μας, μας ''αναγκάζει'' να λέμε ναι όπου δεν πρέπει κ όχι σχεδόν ποτέ.....
μετά τις διακοπές του καλοκαιριού, ίσως ήρθε η στιγμή να ''διακόψουμε'' από ότι δεν συμβαδίζει με τις ανάγκες κ τις επιθυμίες μας. εγώ προσωπικά έχω ήδη ξεκινήσει κ κινούμαι προς αυτή τηνν κατεύθυνση. πήρα κάποιες αποφάσεις, έκανα κάποιες αλλαγές στη ζωή μου, ίσως λίγες, ίσως όχι τόσο σοβαρές, ίσως πιο αργά από όσο έπρεπε, αλλά τις έκανα κ αισθάνομαι ήδη πολύ καλύτερα. κ πορεύομαι έτσι πλέον. με την πεποίθηση ότι θα συνεχίσω να αρνούμαι όταν πιέζομαι από καταστάσεις κ ανθρώπους, ότι θα προσπαθήσω να είμαι πιο χαρούμενη, πιο ευτυχισμένη με ότι έχω, ότι θα είμαι πιο κοντά στους ανθρώπους που με τη σειρά τους είναι κοντά μου κ με εκτιμούν, ότι, ότι, ότι....
ότι αξίζει πραγματικά για τον καθένα μας ας προσπαθήσουμε να το κερδίσουμε κ κυρίως να το διατηρήσουμε στη ζωή μας....

Song to Say Goodbye - Placebo

είμαι καλά...

ναι είμαι καλά.... πέρασα μια φάση μέσα στη στενοχώρια, την απογοήτευση, το κλάμα, τη μαυρίλα, μούτρα να σέρνονται, τα πάντα να μου φταίνε... κ ξαφνικά τώρα όλα έχουν αλλάξει. περπατάω στο δρόμο κ πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει, να σκέφτεται ότι ναι είμαι κ νιώθω όμορφα, ότι είμαι μια χαρά, ότι όλα είναι καλά κ θα κυλήσουν ακόμα καλύτερα....
δεν είμαι σίγουρη αν όλη αυτή η ανεβασμένη διάθεση οφείλεται στο ότι είμαι σε περίοδο διακοπών, χαλαρότητας, ξενυχτιών (ακόμα κ αν είναι στη βεράντα με το laptop αγκαλιά) ή αν απλά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου που λέμε, δηλ μετά από την κατηφόρα επιτέλους πιάσαμε ίσιωμα κ σιγά-σιγά ανεβαίνουμε, την ανηφόρα μεν αλλά ανεβαίνουμε....
πιστεύω ότι αυτή η ανεβασμένη διάθεση, η αισιοδοξία, η ομορφιά στη σκέψη είναι επακόλουθο 1-2 αποφάσεων, έστω κ αναγκαστικών, που πήρα, κάποιων περιστατικών που ξεπήδησαν από το πουθενά, κάποιων γεγονότων που απλά συνέβησαν τυχαία κ με έκαναν να δω τα πράγματα αλλιώς... κ τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα (που βασικά το ήξερα δεν χρειαζόταν να γίνει αυτό για να το επαληθεύσω αλλά...), ότι υπάρχουν πράγματα ή άνθρωποι που δεν σου πάνε, σε στενοχωρούν, σε χαλάνε, κ το μόνο που γίνεται είναι να σε κρατάνε πίσω, να μην σε αφήνουν να δεις τη ζωή με πιο καθαρή κ αισιόδοξη ματιά. κ αυτό είναι τόσο μα τόσο άσχημο για τον εαυτό σου, για την ψυχή κ για την καρδιά σου... τόσο άσχημο... κ ακόμα πιο άσχημο είναι όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να το κάνεις σε εσένα...
ναι τελικά είμαι μια χαρά, είμαι καλά, αισθάνομαι όμορφα, κανονίζω τη συνέχεια των διακοπών μου, ψάχνω για εισιτήρια, δωμάτια, παραλίες, cafe. είμαι έτοιμη για διασκέδαση, χαλάρωση, ξενασιά...
κ επιτέλους δεν περιμένω από κανέναν καμιά ένδειξη αγάπης, φιλίας, ενδιαφέροντος... από κανέναν που δεν θέλει κ δεν μπορεί να το κάνει/δώσει... γιατί αυτά απλά προσφέρονται απλόχερα κ χωρίς αντάλλαγμα.... ;-)

Bruno Mars - Just The Way You Are [Official Video]